سلطان کوهستان

محصول کمپانی polartec

خصوصيات پارچه:

اين پارچه به شدت تنفس پذير است و ۴ برابر محافظ در برابر باد بيشتري نسبت به ساير پارچه هاي تجاري دارد. اين پارچه هر دو كار پوشاك بيرون و عايق را انجام مي دهد. و دوامي استثنايي دارد. پارچه اي تطبيق پذير است كه مي توان در تمام طول سال براي بسياري از فعاليت ها آن را پوشيد.

چگونه كار مي كند؟

الياف اختصاصي و يك ساختمان بسيار محكم بيش از پيش اثر باد سرما زايي را كاهش داده است. اين پارچه ۴ برابر بيشتر از ساير پارچه ها جلوي باد را مي گيرد.

سطح خارجي دافع آب سبب ريزش باران و برف مي شود. پارچه مخملي در نگه داري هوا موثر است و گرماي بالايي را به نسبت وزن ايجاد مي كند. اين پارچه توانايي عايق سازي و همچنين سيماي ظاهري خود را پس از استفاده هاي مكرر و شستشو نگه مي دارند.

نكات تكنيكي:

۴ برابر بيشتر محافظ در برابر باد نسبت به پارچه هاي پشمي ديگر كه اثر باد سرما زايي را كاهش مي دهد.
ايجاد گرما بدون وزن و حجم پارچه هاي عايق سازي معمول.
سطح دافع آب كه باران و برف را مي ريزد.
بسيار تنفس پذير، راحتي را در تمامي فعاليت ها ايجاد مي كند و جلوي حركت بخارات نم را نمي گيرد.
با دوام نسبت به ساير پارچه هاي ديگر
قابل شستشو ماشيني
همه كاره و مناسب براي محدوده وسيعي از فعاليت ها

منبع: سایت Polartec

نوشته شده توسط سجاد در چهارشنبه یکم اسفند 1386 ساعت 12:50 | لینک ثابت |

قلل و ارتفاعات

سرچال، دهستان كوهپايه، گرگان

اين کوه در ۲۹ کيلومترى جنوب شرقى گرگان و در فاصله ۳ کيلومترى جنوب روستاى چهارباغ دهستان کوهپايه قرار گرفته و حدود ۲۷۳۰ متر ارتفاع دارد.

سرخ‌خانى، چرداول، ايلام

کوه سرخ‌خانى در ناحيهٔ چرداول و در فاصلهٔ ۳۳ کيلومترى شمال شرقى ايلام واقع شده است. ارتفاع کوه سرخ خانى ۲۰۳۰ کيلومتر مى‌باشد.

سركب، ميشخاص، ايلام

کوه سرکب در ناحيه ميشخاص و در فاصلهٔ ۸ کيلومترى جنوب شرقى ايلام واقع شده است. ارتفاع کوه سرکب ۲۱۲۰ متر است و جزو رشتهٔ کبيرکوه از کوهستان زاگرس بشمار مى‌رود و رودخانهٔ آب آفتاب از اين کوهستان سرچشمه مى‌‌گيرد.

سرليسه، دهستان كوهپايه،گرگان

اين کوه نيمه‌جنگلى در ۲۶ کيلومترى جنوب گرگان و در فاصلهٔ ۵ کيلومترى شمال روستاى شاه‌کوه پايين دهستان کوهپايه واقع شده است. ارتفاع کوه سرليسه ۲۹۱۰ متر است.

سلطان داغى، اسكو, تبريز

اين کوه در شمال غربى کوهستان سهند، نزديک شهر اسکو قرار دارد، با ارتفاعى حدود ۳۴۱۰ متر، سومين قلهٔ سهند محسوب مى‌شود. در قلهٔ‌ آن زيارتگاهى به نام سلطان حسام‌الدين وجود دارد.

در کوه سلطان داغى آثار يخچالى متعددى وجود داشته، ليکن به علت فعاليت‌هاى آتشفشانى سهند بسيارى از آثار يخچالى پوشيده از مواد گدازه‌اى شده يا در اثر آب‌هاى جارى از بين رفته است.

سلطان سعد شاه، روستاى خاوه، قم

اين کوه در ۴۶ کيلومترى جنوب قم و در جنوب روستاى خاوه قرار گرفته و ۲۹۳۰ متر ارتفاع دارد. اين کوه از جنوب به کوه لارها متصل است و رودخانه‌هاى فردو و وشنوه از آن سرچشمه مى‌گيرند.

سلطان سنجر، زنوز، تبريز

کوه سلطان سنجر کوهى آتشفشان است که در حدود ۱۵ کيلومترى شرق زنوز واقع شده است و قله‌اى به ارتفاع ۳۲۵۵ متر دارد. اين کوه بيشتر ايام سال از برف پوشيده است.

سهند، تبريز

تودهٔ‌ آتشفشانى سهند در ۵۰ کيلومترى جنوب شهرستان تبريز قرار دارد، حد شرقى آن از شهرستان هشترود و سراسکند و قره‌چمن مى‌ گذرد و تا حدود قافلانکوه پيش رفته است.

سهند يکى از بلندترين کوه‌هاى آذربايجان و مهم‌ترين کوه آتشفشانى خاموش ايران است که ارتفاع قابل ملاحظهٔ آن مولود تراکم توف‌ها و خاکسترهاى مواد آتشفشانى است که در زمان‌هاى دور از دل کوه بيرون ريخته است.

بلندترين قلهٔ‌ سهند به نام جام داغى است به ارتفاع ۳۷۵۰ متر. اين کوه تعداد زيادى قله‌هاى آذرين دارد که بلندى ۱۷ قلهٔ آن از ۳۰۰۰ متر تجاوز مى‌کند. از شهرستان تبريز حداقل هشت قلهٔ کوهستان سهند به وضوح ديده مى‌شود، ارتفاع آن‌ها از ۳۲۰۰ متر بيشتر است. (نظير سلطان‌داغى در غرب و کريم داغى در شرق) اين ارتفاعات قابل ملاحظه و بلند، رطوبت هواى مناطق مجاور را به سوى خود جذب مى‌کند به نحوى که تا اوايل تيرماه از برف پوشيده شده است و گاهى در دامنه‌ها و جبهه‌هاى شمالى آن، برف از سالى به سال ديگر نيز باقى مى‌ماند.

سهند را به دليل انبوهى گياه و چمن و گل و مرتع، عروس کوهستان‌هاى ايران مى‌گويند زيرا سطح تمام منطقهٔ کوهستان پوشيده از گياه، چمن، گل و مرتع است. سهند در بهار گلزارى بى‌بديل است.

استاد شهريار در شعر بلند سهنديه زيبايى‌هاى سهند را به تصوير کشيده است که در اين جا قسمتى از اين شعر نقل مى‌شود:

شاه داغيم، چال پاپاغيم، ائل داياغيم، شانلى سهنديم!
باشى طوفانلى سهنديم!
باشدا حيدر باباتک قارلا، قييروولا قارشيبسان،
سؤن ايپک تئللى بولودلارلا اوفوقده ساريشيبسان،
ساواشارکن باريشيبسان.

گؤيدن الهام آلالى سرّى سماواته دئيه رسن،
هله آغ‌کور کو بورون، يازدا ياشيل دوْنداگئيه‌رسن،
قوْرادان حالوا يئيه‌رسن

دؤشلرينده صونالار سينه‌سى تک شوخ ممه لرده
نه شيرين چشمه‌لرين وار.
اوْياشيل تئللرى، ‌ يئل هورمه ده آينالى سحرده
عشوه‌لى ائشمه‌لرين وار.
قوْى ياغيش ياغسادا ياغسين،
سئل اوْلوب آخسادا آخسين،
يانلاريندا دره‌لر وار.
قوْى قلمقاشلارين اوچسون فره‌لرله، هامى باخسين،
باشلاريندا هره‌لر وار،
سيلديريملار، ‌ سره‌‌لر وار.
اوْ، اتک لرده نه قيزلار ياناغى لاله‌لرين وار،
قوزولار اوتلاياراق، نئى ده نه خوش ناله‌لرين وار،
آى کيمى هاله‌لرين وار.
گول چيچکدن بزه‌ننده نه گلين‌لر کيمى نازين،
تئل اسنده اوْ سولاردا نه درين راز - نيازين،
اوينانار گوللو قوْتازين.
تيتره‌يير ساز تئلى تک شاخه‌لرين چايدا - چمنده،
يئل او تئللرده گزنده، نه کوْراوغلى چالى سازين،
اؤرده گين خلوت ائديب گؤلده پرى لرله چيمنده
قوْل - قاناددان اوْناآغ حوله آچار غمزه‌لى قازين،
قيش گِئده‌ر، قوْى گله‌ يازين.

هله نوروز گولى‌وار، قارچيچکين‌وار، گله‌جک‌لر،
يئل - ياغيشدا يويونار کن‌ده گو نشله گوله‌جک‌لر
اوزلرين تئز سيله‌جک‌لر.
قيشدا کهليک هوسى‌له، چؤله قاچديقدا جوانلار
قاردا قاققيلداياراق نازلى قلمقا شلارين اوْلسون!
ياز اوْ دؤشلرده ناهار منده‌سين آچديقدا چوبانلار
بوْللى، سودلى سورولر، دادلى قاووتماشلارين اوْلسون! ...

اوْرداقادرا ياغار، آمماداهاگوللر سوْلابيلمز،
بو طبيعت اوْطراوتده محال دير اؤلابيلمز،
عؤمر پيمانه‌سى اوْردا دوْلا بيلمز.
اوْ افوقلرده با خارسان نه دنيزلر، نه بوْغازلار،
نه پريلر کيمى قو قوشلارى اوچماقدا نه قازلار،
گؤلده چيممکده نه قيزلار.
باليق اولدوز کيمى گؤللرده، دنيزلرده پاريلدار،
آبشار ميرواريسين سئل کيمى تؤکدوکده خار يلدار،
يئل کوشرلدار، سو شار يلدار.

شاه شهيدان، شهر كرد

در پيرامون اين قله يخچال‌هايى وجود دارد که در ارتفاعات ۴۰۰۰، ۴۱۰۰ و ۴۲۲۰ مترى قرار دارند. صعود به اين قله از طريق چلگرد و از مسير کوه شاه شهيدان شروع مى‌شود و به رشته‌کوه کارکنان اتصال مى‌يابد. بعد از طى اين مسير در نزديکى قله پناهگاهى براى بيتوتهٔ کوهنوردان وجود دارد. وسيع‌ترين اين يخچالها در ارتفاعات ۴۲۲۰ مترى واقع شده است. صعود بهارى اين قله همراه با زيبايى‌هاى به يادماندنى است.

شره‌زول، چوار، ايلام

کوه شره‌زول در ناحيهٔ چوار در ۲۳ کيلومترى شمال غربى شهرستان ايلام واقع شده است. ارتفاع اين کوه حدود ۲۰۵۰ متر است و به صورت رشتهٔ نسبتاً طويلى به درازاى ۴۱ و پهناى متوسط ۵ کيلومتر از شمال غربى به جنوب شرقى امتداد و گسترش يافته است.

دهستان چوار در جنوب و دهستان‌هاى سهراب و مرکزى در دامنه‌‌هاى شمالى اين کوه جاى گرفته‌اند. بخش شمال غربى آن از جنگلهاى بلوط پوشيده شده است. رودخانه‌هاى گنگير، کلال‌رود، کزاب و مورت از اين کوه سرچشمه مى‌‌گيرند.

شلم، ايلام

کوه شلم در ۵ کيلومترى جنوب شرقى ايلام واقع شده و ۲۱۷۴ متر ارتفاع دارد. اين کوه از جنوب شرقى به کوه سرکب متصل است و سرچشمهٔ اصلى رودخانه کنجان‌چم مى‌باشد.

صندوق سندران، زنجان

اين کوه با ارتفاع ۳۲۱۴ متر، در جنوب روستاى علم‌کندى، از توابع دهستان انگوران واقع شده است و سرچشمهٔ رودخانه‌هاى انگوران‌چاى، قلعه‌‌چاى، تخته‌يورد و بالا‌جوجه است. اين کوه، از نظر ارتفاع، دومين قلهٔ مرتفع کوهستان قِرخ‌بلاغ (چهل‌چشمه) محسوب مى‌شود.

قبله‌داغ، زنجان

اين کوه با ارتافع ۳۲۰۵ متر، در غرب روستاى زرين‌آباد از توابع دهستان اورياد واقع شده است و سرچشمهٔ رود قلعه‌چاى است.

قرقلند (قره قلند)، روستاى الستان, على‌آباد

اين کوه در ۲۷ کيلومترى جنوب على‌آباد و در ۸ کيلومترى جنوب شرقى روستاى الستان قرار گرفته است. ارتفاع اين کوه حدود ۳۰۳۹ متر است. کوه نيمه‌جنگلى قرقلند سرچشمه رودهاى گل يورى، رودبار الستان و آقران مى‌باشد. همچنين چشمه‌هاى متعددى از اين کوه سرچشمه مى‌‌گيرند و سرازير مى‌شوند.

قلاجه، ايلام

کوه قلاجه در ۴۱ کيلومترى شمال غربى ايلام واقع شده است. ارتفاع اين کوه از سطح دريا حدد ۲۰۵۰ متر است.

اين کوه که از سوى شمال غربى به طرف جنوب شرقى کشيده شده از سوى جنوب شرقى به کوه کله جمن متصل مى‌شود.

اين کوهستان دهستان آسمان‌آباد را در دامنه‌هاى جنوبى خود جاى داده است و جادهٔ کرمانشاه - ايلام آن را قطع مى‌‌کند. رودخانهٔ‌ آب چيکا از دامنه‌هاى شمالى و رودخانهٔ آب آسمان‌آباد از دامنه‌هاى جنوبى اين کوه سرچشمه مى‌‌گيرند. بخشى از اين کوه به وسيلهٔ جنگل‌هاى بلوط پوشيده شده است.

قلارنگ، ايلام

کوه قلارنگ در فاصلهٔ ۱۱ کيلومترى شمال ايلام واقع شده و ۲۴۷۳ متر ارتفاع دارد. رودخانه‌هاى آب آفتاب و آب زنگوان از اين کوه سرچشمه مى‌گيرند. اين کوه از غرب به کوه مانشت و از جنوب شرقى به کوه چمن‌گير متصل است و جزو رشتهٔ کبير‌کوه بشمار مى‌رود.

قلهٔ آوان، قزوين

اين قله در خط‌‌الرأس اصلى رشته‌کوه البرز و در شمال رودبار با ارتفاع ۳۷۵۰ متر واقع شده و به «خشته‌چال» هم معروف است. خط‌الرأس اين کوه، در جهت شمال غربى - جنوب شرقى است و قسمتى از مرز طبيعى شهرستان قزوين و تنکابن (شهسوار) به شمار مى‌رود. از جهت جنوب غربى به وسيلهٔ گردنهٔ سيالان به قلهٔ سيالان، و از جهت شمال غربى به دو قسمت شمالى و غربى تقسيم مى‌شود. يال شمالى آن به وسيلهٔ قلهٔ‌ بزاکوه، به قلهٔ سوماسوس يا سمام‌کوه، و يال غربى آن به وسيلهٔ گردنهٔ گرم‌کوه، به قلهٔ پارچ کوه متصل است. رودخانه‌هاى ازگين و سفيداب و آوان که از شاخه‌هاى شاهرود (سفيدرود) مى‌باشند، از ارتفاعات جنوبى، و رودخانهٔ چالک‌رود که پس از گذشتن از دهستان جنت رودبار و کليجان، در بندر شيررود به درياى مازندران مى‌ريزد، از ارتفاعات شمالى اين کوه سرچشمه مى‌گيرند. در دامنهٔ جنوبى اين کوه، درياچه‌اى قرار دارد که به نام آوان مشهور است. طول و عرض اين درياچهٔ زيباى کوهستانى ۵۰۰ متر است و در شمال دهکدهٔ آوان و در فاصلهٔ‌ تقريبى ۷۵ کيلومترى شمال شرقى قزوين واقع شده است. آب اين درياچه از چشمه‌هاى درون آن تأمين مى‌شود. روستاى جنت رودبار از شهرستان رامسر، در شمال، و روستاى رودبار معلم‌کلايه از شهرستان قزوين، در جنوب اين درياچه واقع شده‌اند. راه صعود به اين قله از مسيرهاى زير است:

- جبههٔ غربى : از طريق قزوين و معلم‌کلايه و شمس‌کلايه و آوان.

- جبههٔ‌ شمالى : از طريق تنکابن (شهسوار)، شيررود، درهٔ رودخانهٔ چالک‌رود و سرچشمهٔ رودخانهٔ چالک‌رود.

- از طريق گردنهٔ سيالان و گردنهٔ گرم‌کوه نيز مى‌توان به اين قله صعود کرد.

منبع:سایت هم طناب

نوشته شده توسط سجاد در چهارشنبه یکم اسفند 1386 ساعت 12:30 | لینک ثابت |

گره دو سر طناب

نوشته شده توسط سجاد در یکشنبه چهاردهم بهمن 1386 ساعت 11:47 | لینک ثابت |

قله و ديواره آيگر Bernese Alps

کوهی در آلپهاي سوئيس، آيگر شرقي‎ترين قله يک خط‎الراس است که ادامه آن به قله Monch (به معناي راهب) (4099 متر) امتداد پيدا مي‎کند و از سمت ديگر به Jung frau (مريم مقدس (4158 متر) کشيده ميشود. در اين خط‎الرأس آيگر زيباترين کوه است.

تونل خط آهن Jung franbahn از کنار کوه آيگر گذر مي‎کند و 2 ايستگاه داخلي نماي بسيار زيبايي از دامنه‎هاي اين کوه را نمايش مي‎دهند.
ديواره شمالي آيگر بسيار زيباست و به زبان آلماني Nortwand مي‎گويند. ديواره وحشت و ديواره مرگ از ديگر اسامي آن مي‎باشد. اين ديواره يکي از 6 ديواره بلند کوههاي آلپ است. ديواره 1800 متري آن تاکنون جان خيلي از کوهنوردان را گرفته است. مسيرهاي آن سنگي، يخي؛ مصنوعي، ريزشي و ترکيبي است.

Eiger from Kleine Scheidegg

در 24 جولاي 1938 با تلاشي 3 روزه اولين مسير ديوراه گشايش يافت. صعودکنندگان 4 کوهنورد آلماني و اتريشي بودند که به صورت 2 تيم مجزا صعود کردند و تيم دوم يک روز بعد از صعود تيم اول با استفاده از طناب ثابت آنها به تيم اول پيوستند. در انتهاي ديوار آيگر قسمتي هست به نام "عنکبوت سفيد" بهمني که از اين بخش فرو ريخت هر چهار کوهنورد را در برگرفت، اما گروه نيروي کافي براي مقابله با اين بهمن را داشت.
در سال 1935 پنجاه کوهنورد براي صعود ديواره جانشان را از دست دادند و به آن نام ديواره مرگ دادند.

خط زماني
اولین صعود به قله: 1858
اولين صعود به قله از مسير جنوب غربي: 1871
اولين صعود از مسير 1921 : Mittellegi
صعود با اسکي از يخچال آيگر: 1924
صعود از مسير شمال غربي Lauper: 1932
اولين تلاش بر روي ديواره تا ارتفاع 2900 متري: 1934
(بيواک مرگ) اولين تلاش آلمانيها که منجر به يخ زدگي و مرگ در 3300 متري شد.: 1935
4 کوهنورد آلماني اتريشي در يک هواي بد در ادامه مسير 1935 کشته شدند: 1936

اولين صعود ديواره: 38
دومين صعود ديواره (2 نفره): 47
اولين صعود ديواره 1 روزه: 50
باز هم حادثه براي دو ايتاليايي ناآشنا و آلماني حرفه‎اي: 1957
اولني صعود زمستاني توسط 3 نفر: 1961
اولين صعود بريتانيايي‎ها 2 نفر: 1962
اولين صعود سولو توسط Michel Darbelly: 1963
اولين زن صعودکننده يک آلماني به نام Daisy Voog: 1964
مرگ يک آمريکايي John Harlin: 1966
اولين فرود با اسکي بر روي گروه غربي Sylvain Saudan: 1970
مسير 1938 سريعترين صعود سولو توسط Uhli Buhler: 1981 هشت ساعت و نيم.
تقريباً آيگر از هر سمتي براي صعود آسان نيست. ساده‎ترين مسير يال و گرده غربي است که مسيري ترکيبي از يخ و سنگ است.

Live cam of Eiger from Kleine Scheidegg: Eiger Cam

منبع:سایت ایران کوه

نوشته شده توسط سجاد در دوشنبه هشتم بهمن 1386 ساعت 22:19 | لینک ثابت |

رشته کوه البرز

البرز رشته کوهی است در بخش شمالي ایران. این رشته کوه از سوی غرب از تالشان جمهوری آذربایجان آغاز می‌شود و در سوی شرق تا درون ترکمنستان و افغانستان ادامه می‌یابد. بخش بزرگی از البرز در راستای کناره جنوبی دریای مازندران کشیده شده است. در این بخش، جبهه شمالی البرز سرسبز و جبهه جنوبی آن خشک است. دلیل این تفاوت اینست که رشته کوه البرز همچون سدی طبیعی از گذر رطوبت برخاسته از دریای خزر به سوی جنوب جلوگیری می‌کند و بیشتر این رطوبت در جبهه شمالی البرز می‌بارد.

بلندترین کوه البرز کوه دماوند (5671 متر) است که در نزدیکی تهران قرار دارد. دامنه‌ها و دره‌های البرز از تفرجگاه‌های مهم مردم استان‌های تهران، قزوین و سمنان است.

رشته کوه البرز و قلهٔ دماوندومخصوصا قارن كوه(قاف)درناحيه ي شمال سمنان نقش برجسته‌ای در متون تاریخی تبرستان و افسانه‌های .ایرانی دارند.

رشته کوه البرز :

این رشته از حوالی جنوب آستارا آغاز و با قوسی بلند در جنوب دریای خزر تا نزدیک علی آباد کتول پیش می رود. عرض این رشته بین 100 تا 150 کیلومتر بوده و فشردگی کوهها در منطقه مرکزی بیشتر به چشم می خورد. دماوند بلندترین قله ایران با ارتفاع 5671 متر در این رشته کوه واقع شده.

ساختار البرز از 5 قسمت تشکیل شده. که عبارت است از:

1- البرز شرقی

در شمال شهرهای شاهرود، دامغان و سمنان و همینطور در جنوب جنگلهای حدفاصل علی آباد کتول تا بابل قرار دارد. قسمت مرتفع آن در شمال شاهرود شامل قلل شاهوار، شاهکوه، چالویی، کاه کشان و یزدگی می باشد. در بخش غربی این رشته قلل نروا، قدمگاه، سائو و همایی جای دارد. حدفاصل این دو بخش را رشته کوههای کم ارتفاع جهان مورا بخصوص در شمال دامغان پوشانده است.

2- رشته کوه فیروز کوه

رشته کوهی فشرده که از شمال در حدفاصل بابل تا آمل و از جنوب درحد فاصل فیروز کوه و دماوند قرار دارد. دره هراز این رشته را از البرز مرکزی جدا می کند. در شرق نیز توسط تالار و حبه رود از البرز شرقی جدا شده. دوبرار، زرین کوه، پاشوره، هلزم، سوادکوه و .......از مهمترین کوههای این رشته به حساب می آیند.

3- البرز مرکزی

کوههای حدفاصل دره هراز در شرق و دره رودخانه کرج - چالوس در غرب که از شمال در حدفاصل آمل و چالوس و دریای مازندران و در جنوب به شهرهای کرج، تهران و دماوند ختم می شود بخش البرز مرکزی را تشکیل می دهند. دماوند، آزاد کوه، خلنو، خرسنگ، مهرچال و توچال ........ از مهمترین کوههای این بخش به شمار می روند.

عکس :‌ محسن گودرزي

4- البرز غربی

این رشته از شرق توسط رودخانه کرج – چالوس از البرز مرکزی جدا و از غرب به سفید رود ختم می شود. چالوس در منتهی الیه شمال شرق و رشت در حد نهایی غرب آن قرار دارد، از جنوب نیز درحد فاصل شهرهای کرج، قزوین، لوشان و منجیل قرار دارد. علم کوه، تخت سلیمان، شاه البرز و ........ از مهمترین کوههای این رشته محسوب می شوند.

5- کوههای گیلان

این رشته در حدفاصل سفید رود تا آستارا و اردبیل قرار دارد. رشت در شمال این ناحیه و دره رود قزل اوزن، سفید رود و شهرستان آب بر و خلخال در جنوب و جنوب غرب آن قرار دارند. شاه معلم، سفید کوه و ..... از مهمترین کوههای این ناحیه می باشند.

Winter 2005 - Amirkabir/Karaj dam lake beside Karaj-Chalous road (an extreme beautiful and mountainous road) the lake water source comes from

منبع: سایت ایران کوه

نوشته شده توسط سجاد در دوشنبه یکم بهمن 1386 ساعت 21:28 | لینک ثابت |

زمان و مكان سقوط

بهمن چگونه در كوهستان شكل مي‌گشرد؟ در چه مناطقي از كوه‌ها، بهمن سقوط مي‌كند؟ وزن بهمن و سرعت حركت آن به چه ميزان است و بالاخره چگونه مي‌توان خود را از مسير حركت بهمن رهانيد و از مهلكه نجات يافت؟

در چه جاهايي خطر بهمن وجود دارد؟

1- شيب، يكي از عوامل بسيار مهم در سقوط بهمن است. روي شيب‌هاي خيلي تند (بيشتر از 50 درجه) چون برف قبل از انباشته شدن به طور طبيعي به پايين سرازير مي‌شود، خطر سقوط بهمن معمولاً زياد نيست. روي شيب‌هاي خيلي ملايم (كمتر از 25 درجه) نيز خطر بهمن معمولاً زياد نيست. تحقيقات بهمن‌شناسان فرانسوي نشان مي‌دهد كه بهمن‌هاي تخته‌اي، عمدتاً روي شيب‌هاي 30 تا 45 درجه است و بيشترين بهمن‌ها از روي شيب‌هاي 35 تا 40 درجه سقوط كرده است. كوهنوردان و اسكي‌بازان امريكايي اهميت فوق‌العاده‌اي براي عامل شيب قائل هستند. هر كوهنورد يا اسكي‌باز كوه، هميشه يك شيب‌سنج كوچك در جيب دارد تا با آن ميزان خطر ريزش بهمن را برآورد كند.

2- با تند شدن شيب، ثبات لايهفوقاني برف كاهش يافته و خطر بهمن افزايش مي‌يابد.

3- پوشش زمين. پوشش طبيعي خاك كه ارتباط بين مانتو برفي (توده برف) و خاك را برقرار مي‌كند نيز البته نه به اندازه شيب، مهم است. زمين‌هاي صاف و صيقلي و يا بدون ستي و بلندي و شيب‌هايي كه داراي بوته‌هاي كوچك يا چمنزار و علف هستند، بهمن‌خيز است. به عكس، شب‌هاي پر سنگلاخ و به ويژه با تخته‌سنگ‌هاي بزرگ و يا درخت و درختچه و يا بوته‌هاي بزرگ- مثل گون- معمولاً برف را به خوبي نگه مي‌دارند. يكنواختي شيب بسيار خطرناك است. به همين خاطر معمولاً با خاكبرداري، لين شيب‌ها را پله‌پله مي‌كنند.

چه موقع خطر بهمن زياد مي‌شود؟

باد عامل بسيار مهمي در افزايش خطر سقوط بهمن است به ويژه اگر در چند روز گذشته به شدت وزيده باشد. باد موجب تلمبار شدن برف در برخي نقاط مي‌شود، ضخامت برف را افزايش مي‌دهد و باعث به وجود آمدن نقاب‌هاي برفي در خط‌اراس‌ها و گردنه‌ها مي‌شود. فراموش نكنيم كه عبوراز شيب‌هايي كه در بالايشان نقاب‌هاي برفي درست شده، فوق‌العاده خطرناك است.

بارش برف چون وزن اضافي بر مانتو برفي مي‌گذارد، ثبات آن را كاهش مي‌دهد. البته سقوط بهمن پس از بارش برف، بستگي به مقدار بارش، وزن مخصوص برف و شيب كوه دارد. با اين حال، به طور كلي مي‌توان گفت كه با ريزش 30 سانتيمتر برف جديد روي شيب‌هاي تند (بيش از 35 درجه) خطر جدي مي‌شود و با 80 سانتيمتر برف جديد، حتي شيب‌هاي متوسط هم خطرناك مي‌شوند.

هواي گرم و ملايم به سرعت لايه‌ها را به هم پيوند مي‌دهد و در نتيجه، خطر سقوط بهمن را كاهش مي‌دهد. به عكس، اگر اين گرما نسبتاً زياد باشد، خطر را افزايش مي‌دهد، زيرا برف را به قطرات آب تبديل مي‌كند و لايه‌هاي فوقاني برف روي اين قطرات مي‌غلتند و به پايين سرازير مي‌شوند. بارش كمي باران نيز چسبندگي برف را افزايش مي‌دهد، ولي اگر بارش از حدي بگذرد، مانتو برفي ثبات خود را از دست خواهد داد.

از اواسط فروردين به بعد، در ارتفاعات 3000 متر به بالا، تابش خورشيد مانتو برفي را- به ويژه جبهه‌هاي جنوبي- بي‌ثبات مي‌كند و در بعد از ظهرها، بهمن‌هاي آبكي سرازير مي‌شود.

سرعت بهمن

سرعت بهمن برف آبكي 55 تا 70 كيلومتر در ساعت، سرعت بهمن برف خشك 110 تا 140 كيلومتر در ساعت و سرعت بهمن‌پودر 220 تا 290 كيلومتر در ساعت مي‌باشد. همچنين، نيروي فشار حاصل از بهمن مي‌تواند به 20 تن برسد.

شكل‌هاي مختلف برف

شكل برف بستگي تام به دماي محيط دارد:

از 10 تا 5 درجه زير صفر، سوزني شكل، از 5 تا 10 درجه زير صفر، استوانه‌اي، بادامي شكل.

از 10 تا 13 درجه زير صفر، پهن، بادامي شكل، از 13 تا 17 درجه زير صفر، شش گوش، از 18 تا 25 درجه زير صفر، استوانه‌اي پهن. شكل برف از اين لحاظ مهم است كه ميزان چسبندگي و قدرت اتصال مانتو برف (توده برف) را تعيين مي‌كند و در نتيجه احتمال ريزش بهمن را كاهش يا افزايش مي‌دهد.

وزن برف

شخص مدفون زير بهمن تحت فشاري است كه وزن و ارتفاع بهمن بر او وارد مي‌كند. وزن يك متر مكعب برف بستگي به مقدار آب موجود در آن دارد.

برف تازه

برف‌پودر، 30 تا 60 كيلوگرم

برف فشرده سبك، 100 تا 200 كيلوگرم

برف كهنه

برف شناور، 200 تا 300 كيلوگرم

برف خشك نشست كرده، 300 تا 400 كيلوگرم

برف آبدار نشست كرده، 400 تا 450 كيلوگرم

برف زيرين خشك، 400 تا 700 كيلوگرم

برف زيرين آبدار، 600 تا 800 كيلوگرم

با استفاده از آمار، كساني كه دچار بهمن شده‌اند، تعيين كرده‌اند كه با گذشت زمان احتمال زنده ماندن بهمن‌زده چقدر است. شخص مدفون در زير يك متر برف با گذشت زمان شانس زنده ماندنش به سرعت كاهش مي‌يابد.

به طور كلي مي‌توان گفت كه با گذشتن هر يك ساعت، شانس زنده ماندن نصف مي‌شود.

در ساعت اول، شانس زنده ماندن بهمن‌زده حدود 45 درجه است. در ساعت دوم شانس او به 28 درصد، در ساعت سوم به 18 درصد و در ساعت چهارم به 10 درصد كاهش مي‌يابد. به عبارت ديگر، از ساعت چهارم به بعد، تنها يك نفر از 10 نفر را مي‌توان از زير بهمن زنده خارج كرد. در ضمن اين نكته نيز قابل ذكر است كه از همان لحظات اول در اثر ضربه و فشار بهمن و اصابت به صخره و سقوط از بلندي و از اين قبيل صدمات، جان خود را از دست مي‌دهند.

بهمن‌زده هر قدر در عمق كمتري مدفون شده باشد، شانس بيشتري براي زنده ماندن دادر. به همين خاطر است كه توصيه مي‌كنند با شنا يا پرش كردن، سعي كنيم روي سطح بهمن باقي بمانيم. همان طور كه نمودار نشان مي‌دهد، در عمق كمتر از 50 سانتيمتر، شانس زنده ماندن به كمتر از 10 درصد مي‌رسد

نوشته شده توسط سجاد در یکشنبه سی ام دی 1386 ساعت 0:51 | لینک ثابت |

گره‌هاي كوهنوردي